گریه کننده و گریه آورنده

در روایتی چنین آمده که :

مَن بَکی اَوْ اَبکی فینا مأةً ضَمِنّا لَهُ عَلَی اللهِ الجَنََّةُ وَ مَنْ بَکی اَو اَبکی خَمسینَ ، فَلَهَ الجَنةُ وَ مَنْ بَکی اَو اَبکی ثَلاثین فَلَهُ الجنةُ وَ مَنْ بَکی اَو اَبکَی عشرةً فَلَهُ الجنةُ وَ مَنْ بَکی اَو اَبکَی واحِداً فَلَهُ الجنةُ وَ مَنْ تَباکی فَلَهُ الجنةُ .

کسی که در مصیبت ما ، خود بگرید یا صد نفر را گریان سازد بهشت را برای او ضمانت می کنیم و کسی که در مصیبت ما بگرید و پنجاه نفر را بگریاند اهل بهشت است و کسی که بگرید و سی نفر را بگریاند اهل بهشت است و کسی که خود را به گریه وادار کند بهشت برای اوست .

با توجه به این روایت شریف، هم ذاکر اهل بیت که با نوای سوزناک خویش به نوکری اهل بیت می پردازد و شیفتگان اهل ولا را می گریاند و هم یک از عزاداران در اجر و ثواب برابر هستند و از اجر عزاداری برخوردار می شوند .

هر ذاکر ، مداح یا واعظ و شاعری که درباره اهل بیت سهمی داشته باشد باید برخود افتخار کند که عنوان نوکری اهل بیت را نصیب خویش نموده است .

گریه و تباکی در سوگ آل الله (گریه کردن و گریاندن )

در بسیاری از روایات و دستورات پیامبر و اهل بیت (ع) به شیعیان و دوستداران خاندان عصمت و طهارت به جهت اقامه ی عزاری اهل بیت و آنچه در حق آنها و به آنها ظلم شده اشاره شده :

محمد ابن ابی عماره کوفی گوید : از امام صادق (ع) شنیدم که فرمود :

هر کس در راه ما بخاطر خونی که از ما ریخته شده یا حقی که از ما به تاراج رفته یا پرده آبرو و حیثیتی که از ما یا یکی از شیعیان ما دریده گشته قطره اشکی بریزد به همین سبب خداوند او را یک حُقب ( که هشتاد سال است) در بهشت جای دهد.[1]

در جای دیگر امام صادق (ع) فرمودند :

مَنْ ذُکرنا عِندهُ قَفا ضَت عَیناهُ حَرَّمَ اللهُ وَجهَهُ عَلی النّارِ. [2]

هر کس که نزد او یاد شویم و چشمانش اشک آلود شود، خداوند چهره اش را بر آتش حرام می کند .

گریستن و گریاندن

1- امام حسین (ع) فرمود :

انا قتیلُ العَبَرة ، لا یذکرنی مؤمن الاّ استَعبَرة [3].

من کشته ی اشکم ، هیچ مؤمنی مرا یاد نکند مگر آنکه اشکش بریزد .

2- ابو عماره منشد ( شعر خوان ) گوید : هیچ گاه نزد امام صادق (ع) یادی از حسین (ع) نمی شد مگر آنکه حضرتش در آن روز تا شب خندان دیده نمی شد و همیشه می فرمود: حسین (ع) مایه ی اشک هر مؤمن است[4] .

3- امام سجاد (ع) می فرمود : هر مؤمنی که دیدگانش برای کشته شدن حسین (ع) اشکی بریزد تا بر گونه اش جاری شود، خداوند او را در غرفه ای از بهشت جای دهد که سالهای سال درآن بماند. و هر مؤمنی که دیدگانش به خاطر آزادی که در دنیا از دشمن ما به ما رسیده اشکی بریزد و بر گونه اش جاری شود، خداوند او را در جایگاهی نیکو و پسندیده جای دهد و هر مؤمنی که در راه ما به او آزار و اذیتی و از درد آن اشکش درآید و بر گونه اش جاری شود، خداوند عذاب را از صورت او دور سازد و او را در روز قیامت از خشم و آتش دوزخ خود ایمن بدارد .[5]

4- امام صادق (ع) فرمود : اشک و بی تابی برای بنده در هر مصیبتی ناخوشایند است جز اشک و بی تابی بر حسین بن علی (ع) که پاداش دارد . [6]

5- و فرمود : هر که در نزد او یادی از حسین (ع) شود و به اندازه ی بال مگسی اشک از دیدگانش آید ، پاداش او بر خدای بزرگ است و خداوند جز به بهشت برای او رضایت ندهد.[7]

6- و فرمود : هر که یادی از ما نزد او شود و چشمانش ( به خاطر مصائب ما) بگرید اگر چه به اندازه ی بال پشه ای باشد گناهانش آمرزیده می شود هر چند به اندازه ی کف روی دریا باشد .[8]

7- حضرت رضا (ع) فرمود : هر که به یاد مصائب ما افتد و به خاطر ستمهایی که بر ما رفته است بگرید. در روز قیامت در درجه ی ما خواهد بود . و هر که یاد مصائب ما کند و بگرید و بگریاند ، چشمش نگرید در روزی که همه ی چشمها گریان است. [9]

8- و نیز به ربّان بن شبیب فرمود : ای پسر شبیب ، اگر می خواهی بر چیزی گریه کنی بر حسین بن علی (ع) گریه کن که او را مانند گوسفند سر بریدند و هیجده تن از افراد خاندانش را که در روی زمین نظیر نداشتند همراه او کشتند .[10]

1- امالی شیخ صدوق ، ص 193، حدیث 5 .

2- بحارالانوار ، ج 44 ، باب 34 ، ص 285.

3- کامل الزیارات / 116.

4- همان

5- همان ، بحارالانوار 44/ 281 به نقل از تفسیر قمی .

6- کامل الزیارات / 107 .

7- همان .

8- همان ، 111 .

9- امالی صدوق، مجلس 17، ص 65 .

10- امالی صدوق ، مجلس 27، ص 114، عیون الاخبار الرضا 1 / 299 .