معناي لغوي حمد و تسبيح

تسبيح به معناي منزّه دانستن است و قتي مي گوييم «سبحان الله» معنايش اين است كه طهارت و نزاهت از همه ي عيوب و نقايص را به او نسبت مي دهيم.

«پرستش» يا قولي است يا عملي، پرستش قولي عبارت است از يك سلسله جمله ها و اذكار كه به زبان
 مي گوييم . پرستش عملي مانند قيام و ركوع و سجود در نماز است.

هدف اصلي از عبادت راه يافتن به جوار قرب آن كمال مطلق، و هستي بي پايان، و انعكاس پرتويي از صفات و كمال و جمال او در درون جان است، كه نتيجه اش فاصله گرفتن از هوي و هوس ها و روي آوردن به خودسازي و تهذيب نفس است .

« انّ الذين عند ربّك لا يستكبرون عن عبادته و يسبّحو نه و له يسجدون هما نان كساني كه نزد پروردگارت تكبّر نمي ورزند از عبادتش و او را تسبيح مي كنند و براي او سر به سجود مي سايند . ( اعراف آيه 206)