شهرت در مداحي

راهي كه تا رسيدن به سر منزل مقصود، پيش روي مداحان اهل بيت (ع) است، ارهي صعب العبور و پرفراز ونشيب است و پيمودن اين راه بدون استاد، به پاي كار رفتن در عمليات، بدون هدايت يك نيروي اطلاعات و عملياتي كار كشته مي ماند. براي انجام عمليات نظامي، راهبري كه آشناي با موانع، ميادين، مين، معبرها و سنگرهاي كمين باشد لازم است تا بتواند با كمترين تلفات نيروها را به محل اجراي عمليات برساند. تفاوتي كه استاد در مداحي با استاد در رشته هاي ديگر دارد اين است كه اينجا قبل از اينكه بحث از فن باشد. بحث از دل و روح است. مداح نياز به استادي دارد كه راه را از چاه و سره را از ناسره به او بنماياند، به آفات مداحي احاطه ي كامل داشته باشد و خود از آن مبرا باشد. آفات مداحي به گونه اي است كه گربيان گير هر مداحي خواهد شد و تفاوتي ندارد كه مداح استاد باشد يا شاگرد، با سابقه باشد يا كم سابقه، مشهور باشد يا غير مشهور!
مداح و ذاكري كه نفس سركش را مهار نكرده باشد چه بسا بعد چهل سال به خود بيايد و ببيند هنوز اسير شهرت وبه به و چه چه گفتن اين و آن است و در حالي كه خيلي از ذاكرين اهل بيت(ع) هفت شهر عشق را طي كرده اند. اوهنوز اندر خم يك كوچه است .
با توجه به اين نكات معلوم است كه استاد مداحي، مي بايد خود ساخته و برخوردار از اخلاق اسلامي باشد. مگرمي شود استادي، اهل مناجات و شب زنده داري نباشد و شاگرد خود را به شب زنده داري ترغيب كند؟! مگر ميشود استادي از بند شهرت منيّت، ريا و حسادت رهايي نيافته باشد و شاگرد خود را از اين بندها برهاند؟!
به لطف خدا در اين جرگه استاداني داريم كه از نعمت وجودشان بهره مند و باعث افتخار اين دستگاه هستند.